پیـکر بی جان عبدالغفور امینی میهن شد ه چون پیکر بی جا ن و د گر هیچ ما ند ست فقط کلبه ی ویرا ن و د گر هیـچ بـیجا شد ه گان بــیوه و بیچاره یــتـیما ن با شد همه د رضــجه و نا لا ن و د گر هیچ شهرک همه جا ما ل سلا حد ا ر و ستمگر جمعیست همه خا نه به دوشا ن و دیگر هیچ ا ز گر سنگی قحطی و بی امنی ی بسیـــا ر مردم شده از ملــــک گریزا ن ود گر هیــچ حا می نشده هیچ کس حقــــو ق بــــشر را قا نو ن شکنا ن ا ست فرا وان و دگر هیچ هر گز نـــد هــد هیچ کسی حق زنا ن را جرم ا ست و تخطی به هزا را ن ودیگر هیچ این ها که بنا مـــند مجا هد خود شا ن را هـــستند فقط قا تل ا نسا ن و د گر هیـــچ هستند مجا هد صفتا ن بیش به قد رت ا فسوس به نام اند مسلما ن و دگر هیچ طا لب که به جز قتل مسلما ن هـد فش نیست آ تش بزند یا که د بستا ن ود گر هیــــچ نا تو که فقط ضامن امنیت ملک ا ست صد کشته دو صد جا شده ویرا ن و دگر هیچ خیرا ت جها نی همه اش حیف شد و میل تنها به زبا ن کشورم عمرا ن و دگر هیچ هم رشوت و هم غارت وهم چورو چپا ول از لطف همین ها ست نما یا ن و دگر هیچ ارامـش ملـت شـده قـربا ن اقـلیـت بیهوده مگو زند ه گی زند ا ن و دیگر هیچ کرزی که از و هست ا مید همه مردم مشهور به تمثیل و به گریا ن و د گر هیچ خــواهی که بـد ا نی تو عـمـــلکرد وشا نرا قا رون صفتا ن صا حب ایـو ان و د گر هیچ یک عده ی محد ود که در عیش و به نو ش اند با قی همگی زارو پریشان و دگر هیچ اینا ن همه غر قند به صد نا زو به نعمت ما ییم و سرا سر همه تا وا ن ود گر هیچ حب ا لـــو طنی هیچ وزیری که ندا رد کا بینه مگو یک گله دزد ا ن و د گر هیچ مردم که ازین بی صفتا ن هیــــچ ندا رند ا مید به جـــز خا لق رحما ن و دگر هیچ ***** و عـــد ه ی د یــــــد ا ر قــد ری بکــن ز عــشو ه ات ای یا ر کمترک تـا مـن هـم حا ل د ل کــنم ا ظـهـار کمــترک یک مـــژد ه ا ی بـد ه کـه بـیا بـیم خـــلو تــی برمن بــد ه تو و عـــد ه ی د یـــد ا رکمترک گـفـتم کـه حا ل د ل به کسـی با زگــو مکــن درکــــا ر عا شقــی شوی هشـیا رکـــمترک خـوا هـم همیشه از توکـه با لطـف بــــیـشتر مر حـــم شـــوی به این د ل بیما ر کمترک جورو جـــفا ی بیش نمـــو دی دگر بس است مهرت به من فــــزون بکن از پا ر کمترک شـد سـا لـها کــه ا م بـه وفــا آ زمــــوده ای فرصــت بـــده به عـا شق نا چا رکمترک تــو با وفــا و مـــهـر به ســویــم بیــا کــه تا ا شــکـم شــود زد یــد ه ی خـو نـبا رکمـترک نا ید صــد ا شفا ف ز یکـــــد ست هیچـــــگا ه خوا هم تو هم به من شوی همـــکا ر کمترک ا یـن ا سـت آ رزوی امـــینی کــه مـهـر او مسکـن گـز ین شـود به د ل یا رکـمـــترک **** وطـــنـد ا ر از بهر و طنــد ا رم یک کا ر کنم یا نه حرفِ د لِ شا ن را من تکرا ر کنم یا نه چون است سلاح من تنها قــلم و کا غــذ دردِ وطن خود را ا ظها رکنم یا نه بند است زبا ن ما قید است بیا ن ما این مردم خوشبا ور بید ا ر کنم یا نه ویرا نی ی ملک ما از پیش فزونتر شد این کشور ویرا ن را ا عــما ر کنم یا نه در ملک همه حا کم صا در شد ه ها با شند از رهبری ی ا یشا ن انـــکا ر کنم یا نه هرلحظه جنا یت ها هر روز خیا نت ها درد است بسی در ملک گفتا رکنم یا نه شد سا ل و مهی چندی کین ها به خطا رفته اِفشا یِ خطا یِ شا ن یک با ر کنم یا نه مرد م به ستوه آ مد از ظلم حکمرا نا ن هـِـــــجر تو رفــته ای و دو چشمم زغم نمی خوا بد بود به را هِ تو یک لحظه هم نمی خوا بد دلِ حزین من از رفتنِ تو بیما ر است میا نِ غصه و رنجُ و ا لـــم نمی خوا بد من هر چه مید همش با ربا ر از سرِ لطف به نا مِ مِهرو محبت قسم نمی خوا بد زبس که روز و شب از فِر قتِ تو ریخته اشک پُر است دید ه ام از اشک ونم نمی خوا بد دِهم ا گر چه تسلیش من زآمدنت چو نیست با وَرَش او با زهم نمی خوا بد ز ن ا ین زن است آ ن که گو شه ی عمرش بهرِ تربیت پسر گـــذرد بخشِ دیگر به خد مت شوهر د یگر ش هم به شورو شَر گــذرد ........ این زن است آ نکه کم زد ن ها را برخود از جا ن و دل قبول کند وبه جُرم همین که زن شد ه است زند ه گی اش زبد بد تر گــــذرد ........ این زن است آ نکه ارزشش هیچ است نزد مرد ان زن ستیرِ جها ن همه از امتیا ز شد محروم همه تحقیر لحظه لحظه ی عمر ......... این زن است آنکه مهر می پا شد بر سر را هِ شوهرو پسر ش هم زشوهر همی برد فرما ن هم به درد پسر بود درما ن ........ وطن ای وطن آ ب و هوا ی تو خو شم می آ ید آ سما ن تو فضای تو خو شم می آ ید نه فقط عاشق جوی و جرو دریا ی تو ام کوه و دشت ودره های تو خوشم می آ ید گرچه چندی به اروپا گذرم شد لیکن میوه و آ ب وغذای تو خوشم می ا ید خا ک زیبا ی تو هر لحظه کنم سر مه ی چشم بهر هر درد دوای تو خوشم می آ ید همه در فصل بهاروچمن وسبزه و گل وزش با د صبا ی تو خوشم می اید نه که کا بل نه که غزنی نه که قندها رو هرا ت را ست گویم همه جا ی تو خوشم می اید همت وغیرت و مردی تو بدا دی برما مرد خیزی و عطای تو خوشم می آ ید جنگ بسیا رسیا هی وتبا هی آورد بعد از این صلح و صفا ی تو خوشم می آ ید صلح و آ سا یش و آ زا ده گی و بهروزی همه ی عمر برای تو خوشم می آ ید نیست منظورد لم نقطه ی دردور جها ن آ سیا(1) هم به هوا ی تو خوشم می آ ید شده پرورده امینی همه در دا من تو خانه وبا م و سرای تو خوشم می آید ----------------------------- (1) براعظم آ ســـیا

بالا Up

بازگشت Home