بسم الله الرحمن الرحیم حجـــاب چهرۀ جــــان می شود غبار تنم خوشا دمی که از آن چهره پرده بر فکنم «حا فظ » بیاد شهید احمد شاه مسعود (رح) و آرزوی بزرگش . شعری از: مهندس شاه امیر فروغ ای دریغ پـــرتو جــــان، در غبـــارستـــانِ تن، گــــم کـــــرده ام شــــعشـــع اش را، در سیــــه چالِ بـــدن ، گــم کرده ام مـــن بـــه دنبـــال خـــودم ، امــــا نمی یــــابم ، دریـــــغ در ظــــلامِ جسمِ خــــود ، مـــن خویشتـــن گــم کــرده ام بـــلبـــلی خـــوشـــخوان ، در گــــلزارِ رضوانــــم ، ولی در قـــفس بنیــــادِ تـــن ، مـــن آن چــــمن گــم کـــرده ام همچــــو یعقوبـــــم ، غمـــی جـــانکاه بـــاشد در جـــــگر یـــوسفِ خود را ببیــــن ، در پیــــرهن ، گـــم کــــرده ام نالـــــه هـــــا دارم درونِ سینــــــه ، امـــــا ای دریـــــــغ بـــختِ بد بیـــن ، کز قضـــا ، راهِ دهن گــــم کـــــرده ام سینـــه می جـــوشد بـــرای گــــم شدن در نــــورِ جــــان ای دریــــغ و درد ، بنـــگر ، گـــم شدن ، گم کـــــرده ام یافت « مسعود » آنچه را میخواست ، اما ای « فروغ » نــــورِ جـــــان را من ، میــــانِ انـــــجمن ، گـــم کرده ام

بالا Up

بازگشت Home