شــعری از: مهــندس شـــاه امیـــر فـــروغ در پــای هندوکـــش کـــوهِ هنـــدوکش ، متیــــن و با وقار نــــرم بینــــــد ، سوی آن نیــلیِ دور پیـــکرش ، انـــدر فـــــروغِ آفتـــاب پُر صلابت ، پُر ز هیبت ، پُر غرور *** می وزد بر سینه اش رقصان ، نسیم بوســــه گــــاهِ آب بـــاشد ، پـــــای او دیــــــده اش ، جز آسمان هــا ننــگرد جز فلک ، با کس نباشد قصـــه گـــــو *** دامنـــش ، رنـــگیـــن از گلهـــــا بُوَد پــیش پــایش ، رقص دارد ، آبـــگیر نـــرم می لـغزد به روی صخره هاش آب هـــای ســـردِ یخــچال هــای پیــر *** زین همه فر و شکوه و شور و عشق شــــورشی پیـــچد ، درونِ سینـــه ام وز خــروشِ ممتــد و یـــکریــزِ رود زنـــده میـــگردد ، غـــمِ دیــرینـــه ام *** می نشینـــم روی سنــگی ، پـــای آب می نیـــوشم از نـــوایش رمـــز و راز بــــوی عطرِ نــــامِ حق ، از گوشه یی گـــویــدم : بــر خیــز از بــــــهرِ نماز تابستانِ 1353 خورشیدی « در پای هندوکش » شاه امیر فروغ دانشجوی مهندسیِ دانشگاهِ کابل * * در تابستانِ سالِ 53 خورشیدی همراه با بقیه دانشجویانِ همدوره ، بصورت سیرِ علمی در معیتِ جنابِ مهندس عبدالصمد سلیم استادِ درسِ زمیـــن شناسی ، راهی سالنــگ شدیم و این شــعر بنا بــه درخواست ایشان در همانجا سروده شد و یـــک نسخــۀ آنرا ایشـــان در همـان روز از من دریافت نمودند ، یادِ شان گرامی . مهندس شاه امیر فروغ

بالا Up

بازگشت Home