شعری از: مهندس شاه امیر فروغ فریادِ خاموش و در نجابتِ معصومِ خامُشی ام خروشِ هزار صاعقه جاریست. و در سراچۀ صادقِ قلبم که آشیانۀ ایثار و عاطفه است قُقنوسِ عاصیِ فریاد در خاکسترِ خودش پُر درد خفته است... و رود بارِ جاریِ غربتِ من در شهرِ بی تپشِ سردِ یخ زده خاموش بی صدا پیوستنِ به دریا را فریاد می زند. شعری از: مهندس شاه امیر فروغ غمگنانه و کلبۀ ملول و غمگنانۀ مرا که در دیارِ غربت است دریغ و درد، سالهاست کسی، دگر به در نمی زند! و روی شاخه های آتشینِ شعرِ من که بی شکوفه و جوانه است فسوس و صد فسوس دگر، پرنده پر نمی زند و چشم های؟ ؟ خسته ام که از برای دیدنِ سحر و کوچِ دیوِ شب ز کوچه های سرد و شب زده گر چه خسته است هنوز غمگنانه منتظر! ولی چرا؟ چرا؟ شرارِ سرخِ اشک چشمِ من بسانِ شعرِ سرخ و آتشین به خشک و تر نمی زند؟ شعری از: مهندس شاه امیر فروغ تنهایی در این غربت سرا ـ حرفی برایِ شعر گفتن ، نیست... وگر باشد: همه حسرت همه عسرت همه افسوس و تنهایی... دریغا شعرِ من اینست در این غربت سرا ـ آری فسوسا شعرِ من اینست.

بالا Up

بازگشت Home