بسم الله الرحمن الرحیم شعری از: مهندس شاه امیر فروغ مرگِ سرخ روشنــــایی از دیــارِ ما، گریــخت دیوِ شب، برروی ما، در خنده است جــای شادی، قلبِ ما غم دیدِگــــان از نــــوایِ غصه هـــا، آکنـــده است از بـــهاران و صــــدای رود بــــار ای دریـــغا، مــن نــمی بینــم اثـــــر غـــم، فضـــایِ قلبِ درد آلـــود مـا وا فسوسـا، مــی خراشد، ژرف تـر پیش رو را، هرچه بینی، ای دریغ سـردیِ جــانسوزِ سرمـا است و بس در فضـــایِ مــرگ بــارِ ایــن دیــار دل بــه فردا هــا نبنـدد، هیـچ کــس خــاکِ مــا شــد، خــانــۀ نـا مردمان لیک ما، در خوابِ غفلت، رفته ایم خـــانــه هـا ویـران و دل ها نــا امید آری مــا تــا مرزِ ذلـت، رفتـــه ایم *** نه ، دریغ و درد، تسلیم است و بس حسرت و انـدوه، راهِ چـاره، نیست رهنـــوردِ جـــادۀ عِـــــز و شــــرف در بیـــابــانِ جنــون، آواره نــیست چـــاووشــانِ خستــه از بیــدادِ شــب آری، این مردانِ تــوفـان، در رهند بــهرِ رَستَــن، از ظــلام و تیــــرگی از بــرای مــرگِ ســرخ، آمــاده انـد

بالا Up

بازگشت Home