روزنامه پیمان آماج خشم قبیلوی کرزی فرشته حضرتی 1فبروری2009سویدن چندی قبل روزنامه پیمان، به دلیل نشر یک متن کاپی شده از انترنت، موردخشم آقای کرزی قرار گرفت وکارگزاران آن روزنامه بصورت غیر قانونی بازداشت گردیدند. طبق قانون اساسی افغانستان وقانون مطبوعات ورسانه های همگانی دولت موظف به تامین آزادی بیان وتامین امنیت برای کارگزاران رسانه ها میباشد. درصورت تخطی رسانه ها ازقانون مطبوعات، این تخطی ازمجرای کمیسیون بررسی تخطی های رسانه ای مورد پیگرد قانونی قرارمیگیرد. اما موارد متعددی اتفاق افتاده است که تیم آقای کرزی درخیلی زمینه ها وبخصوص دربرخورد با کارگزاران رسانه ها، فراتر ازقانون عمل کرده است. بازداشت وشکنجه کارگزاران رسانه ها و رفتار خشن واهانت بار با آنان پدیده ء معمول وشناخته شده درنظام آقای کرزی میباشد که هرگاه متن و محتوای تولیدات رسانه ی خلاف منافع ومقاصد سیاسی ایشان تعبیر گردد و یا بازداشت کارگزاران رسانه ها درجهت منافع سیاسی ایشان دانسته شود، قبل ازهمه چیز با استفاده از ابزار دین به سرکوب آنان می پردازد. انتشار متنی که کارگزاران روزنامه پیمان به جرم آن، بازداشت گردیدند، به گمان اغلب کارشناسان اموردینی، هیچ مغایرتی با روحیه وعواطف دینی مردم ندارد. اما اینکه انتشار آن متن ازطرف تیم آقای کرزی مغایر باورهای دینی مردم تعبیر گردیده است، یک رفتار کاملا شناخته شده ای سیاسی میباشد که بااستفاده از ابزار دین برای سرکوب صدای مخالف صورت میگیرد. البته درافغانستان استفاده ابزاری ازدین یک پدیدهء تازه نیست بلکه این شگرد سیاسی ریشه درتاریخ افغانستان دارد ودرخیلی ازموارد مصیبت های سنگین و زندگی برانداز را درتاریخ افغانستان بسترسازی کرده است. صدور فتوای جهاد علیه هزاره ها در زمان امیر عبدالرحمن، شهادت حبیب الله کلکانی و سرکوب شورش مردم شمالی توسط لشکرجنوبی، قتل عام هزاره ها درمزارشریف توسط طالبان، ازجمله مواردی اند که با استفاده ابزاری از دین وروحیه دینی مردم برای یک هدف و مقصد سیاسی صورت گرفته است آقای کرزی به عنوان میراث دار تفکر ورفتار قبیلوی با این شگردسیاسی آشنایی تاریخی دارد وبا استفاده ابزاری ازدین حتی دینمدار ترین اشخاص را درصورت لزوم به زنجیر وزندان میکشد. بگذریم ازاینکه کارگزاران روزنامه پیمان ازجمله اشخاص صادق به ارزشها واعتقادات مردم هستند، همین روزنامه یک ستون جداگانه برای نشر وپخش ارزشهای دینی دارد که درواقع مبیین تعهد وتقید این روزنامه به ارزشهای دینی مردم میباشد. لذا طرح اتهام ضدیت با ارزشهای دینی علیه این روزنامه ازهمه اولتر یک شگرد شناخته شده ی سیاسی میباشد که آقای کرزی درمقاطع مختلف از آن به عنوان استراتیژی استفاده کرده است. متاسفانه تعهد آقای کرزی به قانون اساسی و ارزشهای دیموکراتیک که شعار حکومت او میباشد، صرف یک شعار سیاسی میباشد که هیچ گونه تعهد وتقید اخلاقی درآن ملاحظه نمیگردد. قانون اساسی، ارزشهای انسانی مانند آزادی بیان، حقوق بشر، عدالت اجتماعی پدیده های متغیری اند که فقط درمقیاس منافع سیاسی وقومی ایشان ارزش گذاری میشوند. روند نقض قانون در دستگاه حکومت آقای کرزی، نشان میدهد که آزادی بیان اولتر ازهمه توسط ارگانهای دولتی وبه اشاره جناب ریس جمهور نقض گردیده است که الزاما وظیفه ء تنفیذ قانون را به عهده دارند. متاسفانه یکی از ادعاهای فریبنده ی حامیان خارجی دولت افغانستان، ایجاد شرایط وزمینه فعالیت رسانه ها درافغانستان میباشد که ازآن به عنوان ترویج آزادی بیان تعبیر میگردد. هزینه های سنگینی که دراین زمینه به مصرف رسیده است ونمایش کاذبی که ازترویج آزادی بیان درافغانستان ارائه گردیده است، ظاهرا موجودیت آزادی بیان را به عنوان یک گمانه درذهن حامیان خارجی دولت افغانستان تقویت کرده است که ازآن به عنوان یک دست آورد مهم سخن میگویند. اما واقعیت این است که آزادی بیان و سایر سازه های دیموکراسی صرف یک شعار سیاسی دربستر منافع سیاسی وقومی آقای کرزی میباشد که هیچ گونه تعهد وتقید اخلاقی نسبت به آن وجود ندارد. همانگونه که اشاره شد، ارگانهای دولتی ازعمده ترین ناقضان آزادی بیان اند که درمقاطع مختلف به اشاره آقای کرزی به نقض آن پرداخته اند. درجوامع دینی که تفسیر سازه های دینی ازاختیارات دولت شمرده میشود، آموزه های دینی به عنوان یک ابزار سیاسی در اختیار نظام سیاسی قرار دارد که با استفاده از آن صدای مخالف را خاموش می نماید و تکفیرمیکند. نظام آقای کرزی نیز با استفاده ازهمین روش صدای مخالف را سرکوب کرده است اشخاصی مانند آقای شینواری با فتوای ازقبل نوشته شده میزان دینداری صدای مخالف نظام را تعیین وتعریف می نماید. اگرنه اتهام کفر بستن به کارگزاران روزنامه پیمان به همان اندازه بی اساس و بی مفهوم است که نظام متحجر و ارزش ستیز آقای کرزی عامل ترویج ارزشهای دیموکراسی معرفی شده است. نگارنده در دیداری که در روزهای پایانی سال 2008 میلادی از دفتر روز نامه پیمان در کابل داشتم، مقر آن روزنامه را محل نشست وبرخاست تعدادی کثیری از روشنفکران ونویسندگان متعهد ومسلمان هموطن یافتم که جرقه های ازامیدواری به فردای بهتر را روشن می نمودند. لذا با توجه به ماهیت ارزش ستیزی دولت آقای کرزی وهمچنان باتوجه به سهم روزنامه پیمان در فضای مطبوعات افغانستان و در مدیریت افکار واذهان عامه، تنها وسیله موثری که می توانست، تلاشهای کارگزاران این روزنامه را متوقف نماید، همین استفاده ابزاری از آموزه های دینی میباشد که آقای کرزی همواره از آن به عنوان یک وسیله بهره جسته است. قرار آخرین اطلاعات، خانم مهسا طایع یکی ازکارگزاران اصلی این روزنامه به دلیل نوشتن نامه انتقاد آمیز عنوانی ریس جمهور، درمعرض تهدید جدی قرار دارد و آقای هاشمی مدیر مسئول این روزنامه نیز درخارج ازکشور به سر می برد که به دلیل صدور دستور بازداشتش نمیتواند به افغانستان برگردد. آقای نظری پریانی که به قید ضمانت آزاد گردیده است درانتظار محاکمه به سرمیبرد. با این حال دولت وضعیتی را بوجود آورده است که درنتیجه آن انتشار روزنامه پیمان به زودی متوقف خواهد شد. اما درآن طرف قضیه، ناقضین حقوق بشر، تاجران مواد مخدر، غارت گران دارایی عامه، قاتلین حرفه ی مردم، مصئون از تمام پیگرد قانونی نفس میکشند و حتی برای مصئونیت سیاسی بیشتر به چانه زنی های سیاسی وامتیاز گیری مشغول اند. هرچند که متوقف شدن نشر روزنامه پیمان اندوه بزرگی درخانواده مطبوعات نوپای افغانستان میباشد، اما این رفتار طالب پسند نظام آقای کرزی به هیچ عنوان نمیتواند مانع نشر وپخش اندیشه وتفکر اندیشه ورزان گردد. آقای کرزی به راحتی وبه سادگی میتواند با فتوای ازقبل نوشته شده ای آقای شینواری، صاحبان اندیشه و تولیدگران تفکر انسانی را به زنجیر وزندان بکشد اما جریان تولید وبازتولید تفکر واندیشه های انسانی خیلی سرکش تر ازآن است که با رفتار طالب پسند آقای کرزی شکسته شود. کسانی را که تاهنوز دولت آقای کرزی مجبور به ترک وطن کرده و بر بال اندیشه های شان سنگ زده است، خیلی نیرومند ومتعهدتر ازقبل به فعالیت پرداخته اند ومصمم تر ازقبل برای ترویج ارزشهای انسانی قلم میزنند. بطور مثال، آقای کامران میرهزار مدیر سایت کابل پرس ازجمله کسانی اند که به جرم نشر حقایق، بعد ازتحمل زندان وتهدید مجبور به ترک وطن گردید. اما سایت کابل پرس پربار تر ازهمیشه همچنان منبع ومرجع نشر واقعیت ها واندیشه های موافق ومخالف میباشد. لذا همانگونه که اشاره شد دولت آقای کرزی به سادگی میتواند، صدای مخالف را خاموش نماید وکار گزاران رسانه ها را به زندان کشیده و یا مجبور به ترک وطن نماید، اما ازلطف تکنولوژی معاصر قلم واندیشه درقید وبند هیچ زندان وزنجیر نمی گنجد. فرجام کلام اینکه نظام طالب پسند آقای کرزی با استفاده ازشعار دیموکراسی وآزادی بیان، دیموکراسی وآزادی بیان را به مسلخ می برد و درپای منافع سیاسی اش قربانی میکند. اما بدتر ازاین، افراد وحلقاتی که سالها مخالف رفتار نظام کرزی بوده است، با سکوت خود عملا رفتار ونگرش طالب پرور نظام کرزی را تائید می نمایند.

بالا Up

بازگشت Home