|
|
محمود
منجم زاده برلین 21 فبروری
روز جهانی زبان
مادری با
نوشتن، خواندان،
وحرف زدن زبان
مادری خود را تقویت
بخشید! اهمیت
زبان مادری یعنی
اولین زبانیکه
کودک به دنیای
اطراف خود آشنا
میشود. براساس
اطلاعات جدی زبان
شناسان مبنی بر
احتمال نابودی
بیش از 40 در صد زبان
ها، سازمان ملل
و یونیسکو اقدام
به تدوین طرحی
برای حفظ زبان
های موجود در جهان
نموده است. در
این روز تاریخی
یونیسکو برای
حراست زبان های
تحت فشار از دولت
ها خواسته است
که به حقوق این
زبان ها احترام
بگذارند گفته
میشود افغانستان
تاحال به درخواست
یونیسکو جواب
نداده است. پس
ازاستقلال بنگلادش
ازپاکستان در
دهه 50 میلادی زبان
رسمی که درمراکزعلمی
این کشور تدریس
میشد زبان پاکستانی
(اردو) بود ولی سرانجام
مبارزات خستگی
ناپذیر فرهنگیان
بنگلادش برای
تدریس زبان بنگالی
در کنار زبان (اردو)
به مرحله اجرا
در آمد. دانشگاهیان
بنگلادش برای
تحقق این ارمان
ده ها کشته و زخمی
دادند از جمله
کسانی که توسط
نیروهای امنیتی
پاکستان درروز
های 21 و 22 فبروری
سال 1952 ترور شدند
میتوان از ابوالبرکت
(استاد دانشگاه)
رفیع الدین (دانشجو)
و شوفیر رحمان
کارمند (دادگاه
عالی بنگلادش)
نام برد بنگلادش
اولین کشوری بود
که در نوامبر سال
1999 میلادی پیشنهاد
رسمی خود را مبنی
بر نام گذاری روز
21 فبروری بنام روز
جهانی زبان مادری
به یونیسکو ارایه
کرده است. به
مناسبت همین روزتاریخی
تعداد زیادی از
خارجی ها به ویژه
فارسی زبانان
در برلین این پیشنهادات
را برای فرا گرفتن
زبان مادری در
کنار زبان کسور
مبزبان مطرح نموده
اند. حق
آموختن زبان مادری
برای همه ی اطفال
خارجی در مدارس
آلمان. قرار
دادن زبان مادری
در زبان های انتخابی
در دبیرستان. حمایت
دولت آلمان از
مدارس زبان مادری
ملیتهای مختلف
در برلین. الگو
قرار دادن کشور
های اسکاندیناوی
در شناختن حق آموختن
زبان مادری در
مدارس دولتی به
منظور هم پیوندی
خارجیان. ما
آموزگاران و دانش
آموزان مدارس
زبان مادری دربرلین
از مسؤلین آموزی
وپرورش برلین
میخواهیم تا به
منظور هم پیوندی
بیشتر کودکان
خارجی به زبان
مادری اهمیت و
توجه نشان دهند
و با آوردن زبان
مادری به داخل
مدارس و قرار دادن
آن در کنار زبان
آلمانی، خانه
و مدرسه را به هم
نزدیک کرده تا
به این وسیله به
هدف مهم هم پیوندی
نزدیکتر شویم. حق
آموزش زبان مادری
از طرف فارسی زبانان
زمانی در برلین
مطرح میگردد،
که چندی قبل آقای
خرم وزیر اطلاعات
و فرهنگ افغانستان
خشم و نفرت خود
را نسبت به زبان
مادری فارسی زبانان
افغانستان آشکارا
اعلان نموده وحتی
از موقف رسمی ودولتی
خود استفاده کرده
و چند خبرنگار
رسمی را به جرم
استفاده از واژه
های فارسی (یعنی
زبان مادری) مثل
دانشجو، دانشگاه
و دانشکده از کار
بر طرف نموده و
به جریمه و مجازات
آنان پرداخته
است و این واژه
ها را ضد ملی و ضد
اسلامی خوانده
است. درصورتیکه
ما از حقوق اساسی
خود که استفاده
از واژه های زبان
مادری میباشد
درکشورخود را
نداریم ولی این
حق درکشور های
خارج برای ما فراهم
میگردد. این نشان
دهندۀ آن است که
آقای خرم به بخش
عظیمی از مردم
افغانستان احترام
قایل نبوده و از
روی تعصب و بی خبری
اقدام به مجازات
های غیر قانون
مینماید. دانشمندان
زبان و ادبیات
فارسی در ماه های
گذشته در رسانه
های صوتی و تصویری
و جراید داخل و
خارج کشور و سایت
های انترنتی زبان
فارسی رسالت خود
را انجام داده
و یک بار دیگر استفاده
از واژه های فارسی
را به عنوان یک
اصل برای نوشتن
در جراید و خواندن
اخبار نه تهنا
ضد ملی و غیر اسلامی
ندانسته بلکه
استفاده از این
واژه ها را درست
و معقول ارزیابی
نمودند. زبان
ستیزی آقای خرم
که حمایت بخش بزرگی
از مسؤلین دولت
را درعقب خود دارد
درحقیقت فارسی
زبانان افغانستان
را به مبارزه میطلبد،
جنگ زبانی را که
وی برای تضعیف
زبان فارسی آغاز
نموده است به دریایی
ازخشم ونفرت مردم
ما تبدیل شده است،
که بگونه ی مسالمت
آمیزباید تمام
واژه های فارسی
را که تاحال به
علل مختف آزآن
جلوگیری می شده
است از آن کاملا
استفاده گردد. من
درجای واژه (اتشه
فرهنگی) را که زبان
فرانسوی است میخواستم
به زبان فارسی
ترجمه کنم هر چه
به لغتنامه گشتم
فقط ترجمه این
این واژه را (وابسته
فرهنگی) پیدا کردم
حالا اگر اتشه
فرهنگی بنویسم
شاید مهم نباشد
ولی اگر (وابسته
فرهنگی) بنویسم
مرا نوکرایران
میخوانند. حالا
ما اگر تصورکنیم
که فهم و دانش آقای
خرم وزیر اطلاعات
و فرهنگ افغانستان
بسیار پاین بوده
است و از روی اشتباه
به زبان فارسی
اهانت نموده است،
پس در مورد ده ها
دانشمند، محقق
و زبان شناس زبان
پشتوکه درمقابل
این حرکت ضد ملی
سکوت نموده واز
آن حمایت خود را
اعلان مینمایند
وحتی کار به جای
رسیده است که تعداد
محدود وغافل از
فرهنگ درمقابل
پارلمان افغانستان
و جا های دیگر مرگ
بر واژه های (دانشگاه
و دانشجو و با نو
سرمی دهند) و آن
هم در زمانی که
روز 21 فبروری 2008 به
نام روز زبان مادری
نام گذاری شده
است و حتی کشورهای
اروپائی به اتباع
کشورهای دیگر
که در اروپا زندگی
میکنند میخواهند
زبان مادری شانرا
درمدارس تدریس
نمایند. ولی مخالفین
زبان فارسی درافغانستان
تحمل شنیدن واژه
های فارسی را ندارند
و به کسانیکه از
این واژه ها استفاده
میکنند ایرانی
و یا نوکران ایران
و ده هاه اهانت
دیگر روا میدارند
پس این همه جنجال
برای چیست؟ با
دشنام دادن به
این و آن نمی توان
زبان پشتو را تقویت
کرد پس به سید جمال
الدین افغانی،
خواجه عبدالله
انصاری و ده و صدها
شاعر، نویسنده،
محقق و زبان شناس
که از واژه های
فارسی دانشگاه،
دانشجو و دانشکده
استفاده کرده
اند چه باید کرد؟
به آنان نیز باید
دشنام وناسزا
گفت؟ هنوز هم بعضی
واژه های فارسی
در زندان متعصبان
زندانی و کلمات
پشتو را به زوربر
فارسی زبانان
تحمیل میکنند
ولی فارسی زبانان
افغانستان این
زندان ها را تخریب
خواهند کرد به
زبان مادری خود
رجوع خواهند نمود
دیگر نمیتوان
فارسی زبانان
را از زبان فارسی
جدا ساخت. گفته
میشود اقای خرم
و مجریان این پلان
شوم میخواهند
حوصله مندی فارسی
زبانان را امتحان
کنند، تا بتوانند
قدم های بعدی را
طبق برنامه به
مرحلۀ اجرا در
بیاورند سکوت
و یا جدی نگرفتن
این سیاست ضد ملی
وضد فرهنگی وزیراطلاعات
و فرهنگ باعث عملی
شدن پلان های شوم
دیگری میگردد
که در حال تدوین
است. آیا
بهتر نیست برتری
خواهی و قدرت طلبی
را کنار بگذاریم
و هر دو زبان واژه
های به خصوص خود
را به کار ببرند
و دانشمندان هر
دو زبان برای تقویت
و درست نوشتن و
درست خواندان
زبان های پشتو
و فارسی و سایر
زبان های رایج
در افغانستان
زحمت بکشند تا
ماهم از آن بهره
ببرم؟ کارشناسان
زبان فارسی به
این عقیده اند،
که دانشمندان
زبان پشتو بهتراست
وقت خود را به دشمنی
وتعصب به زبان
فارسی هدر ندهند
و در رشد و توسعه
زبان پشتو کتاب
ها و لغتنامه به
زبان پشتو بنویسند
و تلاش کنند کلمات
پشتو را عوض واژه
های عربی،انگلیسی
بکار بروند بلاخره
هر زبانی باید
بطرف تکامل حرکت
کند، چون با پیشرفت
و توسعه زبان پشتو
حتمآ دشمنی وتعصب
با زبان فارسی
نیز کمتر میشود. محمود
منجم زاده برلین
آلمان |
|
