|
|
غزل سبز سيد ضياءالحق
سخا اي سبز
ترين فصل خدا!
اي سر و پا سبز! اي تا همه
جا تا همه جا تا
به خدا سبز! اي شط ِ پُر
از آيــينه و آييــنه
و نــــــور اي طوطي ي
شفاف ِ به
دامان ِ هوا
سبز! اي پيش خدا
در تب ِ محراب
ِ نيايش - بالا شده
شاداب، چو
دستان ِ دعا،
سبز! اي سبز قبا
عارف ِ سرشار
ِ هيا هو! خاموشترين
سالك ِ بيرنگ
و ريا، سبز! پيغام
گشايش زلبت در
همه جاري وز هر نفست باز
شده پنجره ها سبز درهر قدمي
رُســــته ز
باران پيامت يك دسته ي
طاووس ِ
خرامان ِ رها،
سبز بر هرچه كه
زرديست بزن
نعره : برو،
زرد! با هرچه كه
سبزيست بگو :
آي! بيا سبز! اي سبز
ترين فصل ِ
خدا! فصل ِ
بهاران! يك گستره هم
بهر دل ِ ما بنما
سبز حمل76 غزلی برای
درفت سيدضياءالحق
سخا سبزينه ي
بهار به بر
كرده اي درخت! زيبا شدي،
هواي خطر
كرده اي درخت! بيداري ات
به خير، كه از
خوابهاي سرد اينگونه
گرم، رو به
سحر كرده اي،
درخت! «كژ ميشوي و
مژ»، به تمرين
رقص سبز؟ يا اينكه
كار هاي دگر
كرده اي ؟! درخت! ديوانه
ميشوم، چقدر
بوي خوش؟! آي ازچشمه ي
گلاب گذر
كرده اي؟
درخت! خاتون سبز
جامه ي فصل
شگفتني تاج ِ
شگوفه تاكه
به سر كرده اي،
درخت! لحنت
هميشه سبز،
كه اين خاك
خسته را يك پارچه
سرود ِ ثمر
كرده اي درخت! 22حوت87 |
|