|
|
با عرض
سلام این شعررا
سال پار بتاریخ
هفتم نوامبر
سال 2007 بعد از
حادثه ی
المناک
بغلان که در
پهلوی
سایرین ده ها
طفل معصوم و
بیگناه را
نیز بشهادت
رسانید نوشته
بودم چون تازه
علاقه به
نوشتن شعر
گرفته بودم و
دومین شعری
بود که سروده
ام ازینرو نقایص
زیادی داشت و فعلن
که ازان
حادثه یکسال
میگذرد
خواستم این
شعر را
دوباره بمناسبت
یادبود آن
روز بازنویسی
کنم و ضمن
تغییرات در
شعر چندین
بیت نیز
اضافه
گردیده است. غــم دل وطنــــداران دلـــم غـــم دارد امـروز بـــــرآمــــد
آ فُـتــابِ
تیـــــره
بختــی بـــه
سینـــه
میهن ویــــرانـه
ی مــن وطـن د رسوگِ طفــلِ نـا مُــرا
د ش زکـــوه وجنگـل
و دریــا و صحــرا تو
گویی سنگ و چـوب
و آب وآتش زخـــونِ پا ک و معصـومِ صغيران سفیــد
و سرخ بهــم آمیـختـه
یـا رب که آب و خون،
دلِ مـا د ر ز گـریه زميــن و آسمـــا ن شهـــرِ بغـــلان نــوای
طفلکـا نش
گشتـه خــامـوش تنِ بسمــل و دست و پــای طفــلان حِنـا میبـود
به شادی،خون وباروت* سپاس
ناتـو! کـه
جشنِ عروسی مـا* ز خـــونِ
کـُـشتــگـــان
سرزمـینــم بَهَـر جايی که افغان اسـُت زين غـم چی ظلـم ست بـر سر اولاد کشور به
فکرِ گشنـه و
بیچـاره کس
نیست ز اربــابِ
وزارت تـــا ریــــا
ست وزیـــر
و والـی و رئیس
و قـاضی دریغــــا
جمعِ بیـرحــم
و قسی قلب زن و مرد
و جوان و پیر وکود
ک ز حـالِ
زارِ ایـن میهـن
چی گـویــم چه مردمانِ
خوشبخت
دیگــراننـــد ولـــی قـــامـوسِ
بخت مـا د
ریغـــا اگـر
چه صلح و آرامی و وحــد
ت مگر
ای "یــوسفی"
تو نـاله کم
کن نمیدانی
کـــه د ردت
نـــزدِ
بیــد رد محمد عارف
یوسفی آمستردام هشتم
نوامبر 2008 08-11-2008 * این ابیات را
به ارتباط فاجعه ی بمباردمان
نیروهای
ناتو دریک
محفل عروسی که
چند روز قبل
در شهر
قندهار
انجام داند و
سبب شهادت ده
ها وطندار
بیگناه ما بشمول
عروس و داماد گردید
اضافه نموده
ام. و
واژه ی شادی
درین بیت
منظور از
عروسی هست. |
|
