کوچه

محمد عارف یوسفی

دیشب همــه در کوچــهء ما مست و ملنگ بود
یــــــار آمـــده بود بر سر دیدار او جنــگ بود

هـر کس به طریقی به زبــان وصف او میگفت
آئینــــه اش خلق گشته بود از بسکه قشنگ بود

خـــواستم کــه روم بـر قــــــد مش دیـده بسا یم
از یـورش مردم به من این معــرکـــــه تنگ بود

هیج دیــــده ندیدم کــــه ز دیـــــــدار او غافـــل
چشـــــم همـه گی بـــــر طرفش مثــل پلنگ بود

گفتـــم که شکار میکنــم این مـــاهء خــوبان را
با تیـر چو خـواستم زنمش دست به تفنگ بــود

صـــد بـــار بسویم گشود آتش کـــــــه نمــود م
صد تـکه وجــــــودم ولی چون لاله به رنگ بود

از هـــوش برفتم چو نشانش بـه د لـم خــــورد
جانانه به صیـــد هـــد فش خیــلی زرنگ بـــود

چنـــد لحظه تپید م به خـــون و از نــــگهء ظن
دیــدم همــــه رنگین ز خـونم تیــر و خدنگ بود

چـــــــون دیــده گشادم نـه نگاری نـه شکاری
چنـد طفلکی در کوچه و چند دامنی سنگ بود

محمد عارف یوسفی

آمستردام

یازدهم اکتبر 2008

11-10-2008