مسافر محمد عارف یوسفی به غـربت زنـدگی ایـدل به تــدریج سوختن باشد مسافر هر کجـا باشد به رنج مشت و یخن باشد مهاجر مثل آن گل که نـه زیبِ باغ وگلـدانی ست سیه بخت تـر ز خـار بوده شکارِ صـد شجن باشد چــو افتـــاده به قیــدِ خـانـه ی جـولاهکِ روزگـــار به دست و پاش هزاران زنجیـر و بندو رسن باشد چـو ماهی که بـرون از آب فتـاده می تپــد هر دم و یا چــون لاله دل پـر خــون زهجــرانِ چمن باشد و یـــا در مــوسم سرمــا بسانِ جسم عــریـــانی که جـان سرد و بیــمارش غـــریب از پیرهن باشد نه عیـددارد نه نوروزی نه جشن داردنه شادمانی چون او محروم ز هرشادی و هر رسمِ کهـن باشد مهــاجـر مثـل یک مـالتـه درونش صــد قلـم گشته اگـر چـه همچون ابریشم لبـا سش درِ بــدن باشد وطنــدارم چـه دشـوار غــربت و دور از وطن بــودن بسانِ نعشِ بیجــانی کــه بـی قبـــر و کفـن باشد کسی فـرزند نــازش رفته ا ز دستش درین غـربت کسی شوهرکسی دخترکسی گُم کرده زن باشد کسی از فـــرطِ تـنهــایی دچـار صــد مـرض گشته کسی سرمست و سرشارِ نشاطِ  انـجمــن باشد کسی افتــاده در دام قمـــار و چــرس و میـخــانـه کسی در جـالِ بـــازار و هـوایِ جسـم و تـن باشد کسی کــرده همــه هستی فـــدایِ رونــقِ اغیــار کسی مـحتــاج دیــدار سگِ یــک هـمــوطن باشد چه تعـدادی کـه قــدر والــد و مـــادر نمــی دانـنــد چو رسم حـرمت و تـوقیـر به صوبِ گُم شدن باشد زبـــان مـــادر خــــود را چـــو فــرزنــدی نمـیــدانــد نـمیدانم چسان باخویش وقـومش همسخن باشد عجب مشکل بــود هجـران و هجرت کاش زین پس همـگی در دیــار و مـلک و شهــرِ خـویشتــن باشد نمـــانــــده لــذتــی در زنـــدگــی و سَیــرِ ایـٌــامش تــو دانی "یوسفی" هرکـوچـومن دور از وطن باشد گــریختن کی تـوانــد کس ز مــرگ و مــردنش امـا بنــازم مـن بـه آن مـــرگی کـه در خـاک وطن باشد محمد عارف یوسفی چهارم فبروری ۲۰۰۹ ۰۴-۰۲-۲۰۰۹

بالا Up

بازگشت Home