ذبیح الله یوسفی سیاهنامه گذشت عمر و به پایان نشد مقامۀ ما سیاه شد همگی پشت و روی نامۀ ما چو تا عزیز سفر کرد ما زدست شدیم حدیث حسرت و افسوس شد مقامۀ ما زراه راست بدرشدمسیر وااسفا! به هر چه ناکس و کس حیف شد اقامۀ ما نه جنبشی نه تحرک نه هیچ بارآورد اگرچه یکسره خون گشت رنگ خامۀ ما نه هیچ دیده بدیدش ،نه هیچ گوش شنید زمانه هرچه ز کاغذ برید جامۀ ما کلوخ بر آب فگندیم و راه بسپَردیم به خشت پخته مبدل نگشت خامۀ ما نه دست راه نمودن نه پای ره رفتن به استشارت بیگانه شد ادامۀ ما زمستان 1387

بالا Up

بازگشت Home